Δευτέρα, 10 Απριλίου 2017

Ξημερώματα 10ης προς 11η Απριλίου 1826: Η Ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου


Ξημερώματα 10ης προς 11η Απριλίου 1826: Η Ηρωική έξοδος του Μεσολογγίου

Σ' ένα Καθεστώς φύσει και θέσει ανθελληνικό, όπου η συνειδητή και στοχευμένη πράξη της διαστρέβλωσης των ιστορικών γεγονότων, από μαρξιστές και φιλελεύθερους, αποτελεί επίσημη κρατική πολιτική, η εξιστόρηση της Ιστορικής Αλήθειας ανάγεται σε κυρίαρχο ζήτημα, για τη διαιώνιση τόσο του Ελληνικού Πνεύματος, όσο και του ίδιου του Γένους των Ελλήνων. Εάν η μεταπολιτευτική ελίτ των ψευδοδιανοούμενων επιδίωξε -ανεπιτυχώς- ελέω «ελληνοτουρκικής φιλίας» να μετατρέψει τη σφαγή του 1922 στη Σμύρνη σε συνωστισμό, τότε η έξοδος του Μεσολογγίου, στα 1826, έρχεται να στοιχειώσει διά παντός τις ψυχές εκείνων οι οποίοι απεμπόλησαν το Αίμα της Φυλής για τα τριάντα αργύρια των ταγών της παγκοσμιοποίησης και την αντεθνικής λήθης.
Ο Απρίλιος του 1826 βρίσκει τους πολιορκημένους του Μεσολογγίου σε κατάσταση άθλια. Η πείνα, οι αδιανόητες στερήσεις, ο λιμός και οι αρρώστιες, θερίζουν τους Έλληνες. Η φρουρά της πόλεως και ο άμαχος πληθυσμός υποχρεώνεται να τρώει σκυλιά, γάτες και ποντίκια, προκειμένου να ξεγελάσει την έλλειψη τροφίμων. Κοντεύει ένας μήνας από τη στιγμή κατά την οποία οι δυνάμεις του Ιμπραήμ έχουν σφίξει τον κλοιό γύρω από τους πολιορκημένους, στερώντας τους από τα βασικά είδη, τα λίαν απαραίτητα ώστε να αντέξουν την πολιορκία. Δύο προσπάθειες του Μιαούλη να σπάσει τον αποκλεισμό αποτυγχάνουν και οι οχυρωμένοι στο Μεσολόγγι δείχνουν καταδικασμένοι.
Οι πολιορκημένοι δεν έχουν επιλογές. Τα τρόφιμα έχουν σωθεί, ενώ στερεύουν και τα πολεμοφόδια. Το συμβούλιο των οπλαρχηγών και των προκρίτων, λαμβάνει τη μεγάλη απόφαση: θ' αποτολμήσουν έξοδο από την πόλη! Η ηρωική απόπειρα εξόδου ορίστηκε για το βράδυ της 10ης προς την 11η Απριλίου. Είναι Σάββατο του Λαζάρου και ξημερώνει η Κυριακή των Βαΐων. Η επιχειρούμενη έξοδος έχει σχεδιασθεί να υποβοηθηθεί από αποπροσανατολιστική επίθεση του Γεώργιου Καραϊσκάκη και των ανδρών του, από τις πλαγιές του Ζυγού προς τους πολιορκητές. Οι προοπτικές επιτυχίας του εγχειρήματος είναι δυσοίωνες, το σχέδιο χωλαίνει και δείχνει αυτοκτονικό, παρά ταύτα η έξοδος είναι μονόδρομος, αλλιώς το τέλος ελέω της έλλειψης τροφής και λοιπών εφοδίων είναι προδιαγεγραμμένο.
Ο Καραϊσκάκης δεν κατορθώνει να δημιουργήσει σύγχυση στις ορδές των Τούρκων και των Αιγυπτίων, οι οποίοι πολιορκούν το Μεσολόγγι. Λέγεται, πως το σχέδιο της εξόδου και η επίθεση αποπροσανατολισμού από τον Καραϊσκάκη αποκαλύφθηκε στον Ιμπραήμ από ξένο (Βούλγαρο), ο οποίος αυτομόλησε από τις ελληνικές γραμμές. Οι πολιορκημένοι εν τούτοις έχουν ήδη οργανωθεί σε τρία ένοπλα τμήματα, υπό την αρχηγία των Νότη Μπότσαρη, Δημητρίου Μακρή και Κίτσου Τζαβέλα. Τα τρία αυτά τμήματα θ' αποτελέσουν τις κορυφές ενός τριγώνου, στο εσωτερικό του οποίου θα τοποθετηθούν τα γυναικόπαιδα.
Η ηρωική και τρισένδοξη Έξοδος, αρχίζει στις δύο τα ξημερώματα. Οι πολιορκημένοι εξορμούν, μ' επικεφαλής τον Μεσολογγίτη Αθανάσιο Ραζηκώτσικα. Η προδοσία όμως του όλου σχεδίου βρίσκει τα εχθρικά στρατεύματα προετοιμασμένα. Η αντίδραση Τούρκων και Αιγυπτίων είναι σκληρή, με δραματικές συνέπειες για την υλοποίηση του εγχειρήματος. Ενώ η φρουρά των πολιορκημένων αγωνίζεται με παροιμιώδη λύσσα ώστε ν' ανοιχθεί δίοδος διαφυγής, ο πανικός έχει ήδη καταβάλλει τον άμαχο πληθυσμό. Η κραυγή «πίσω, πίσω, Μεσολογγίτες στα κανόνια σας», δεν αποτέλεσε μόνο μαχαιριά στο ηθικό των πολιορκημένων, αλλά αποδείχθηκε και καταστροφική. Δημιουργείται τεράστια σύγχυση και, μέσα σε συνθήκες τεράστιου πανικού, η μάζα των πολιορκημένων διασπάται. Ενώ η φρουρά προχωρά εμπρός, διασπώντας τις τουρκοαιγυπτιακές γραμμές, ανθρώπινες μάζες κινούνται ανεξέλεγκτα προς τα πίσω σε πλήρη αταξία.
Το σώμα το οποίο συνέχισε να μάχεται κινούμενο προς διάσπαση του πολιορκητικού κλοιού, κατορθώνει, μετά κόπων, βασάνων και τεράστιων απωλειών, να φθάσει αποδεκατισμένο στις πλαγιές του Ζυγού, κινώντας από εκεί προς την Άμφισσα. Μεταξύ των 1.500 περίπου Ελλήνων αγωνιστών οι οποίοι κατόρθωσαν να διαφύγουν του κλοιού, βρίσκονται οι αρχηγοί των τριών ενόπλων τμημάτων, Ν. Μπότσαρης, Δ. Μακρής και Κ. Τζαβέλας και περίπου 100 γυναικόπαιδα. Φρικτό ήταν όμως το τέλος εκείνων οι οποίοι αποφάσισαν να επιστρέψουν στην πολιορκημένη πόλη. Οι ορδές των οθωμανών τους κατέσφαξαν, σε σφοδρές και απέλπιδες οδομαχίες εντός της πόλεως. Ο επίσκοπος Ρωγών Ιωσήφ και ο φιλέλληνας Ιάκωβος Μάγερ θανατώθηκαν από τα στίφη των βαρβάρων, ενώ ορισμένοι προτίμησαν ν' ανατιναχτούν στις πυριτιδαποθήκες της πόλης, ακολουθώντας τον Χρήστο Καψάλη, από το να πέσουν στα χέρια των αιμοδιψών κατακτητών.
Υπολογίζεται, πως την Κυριακή των Βαΐων, 11 Απριλίου 1826, περίπου 3.000 Έλληνες θανατώθηκαν, 2.000 πυρπολήθηκαν και περί τους 1.000 αιχμαλωτίστηκαν. Παρά το βαρύτατο τίμημα της απόφασης για έξοδο, το ηρωικό εγχείρημα και η τελική του έκβαση προκάλεσε κύμα φιλελληνισμού στην Ευρώπη. Η θυσία των πολιορκημένων και οι φρικιαστικές περιγραφές της συγκρούσεως είχαν διττή επίδραση: αφενός ατσάλωσε τη θέληση του Ελληνισμού για την αποτίναξη του βάρβαρου και φριχτού οθωμανικού ζυγού και αφετέρου πλημμύρισε την Ευρώπη με αισθήματα θαυμασμού και συμπάθειας για το δίκαιο του Ελληνικού Αγώνος.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.