Παρασκευή, 19 Μαΐου 2017

Χαρά Νικοπούλου: “Είμαι μαζί με τα παλικάρια της Χρυσής Αυγής, ενάντια στη χούντα που ψηφίζει μέτρα γενοκτονίας των Ελλήνων”



Η Χαρά Νικοπούλου, η Ελληνίδα δασκάλα που έδωσε ηρωικές μάχες ενάντια στην τουρκική προπαγάνδα και πρωτοστάτησε στους εθνικούς αγώνες για την Θράκη μας, με μία λιτή δήλωση, εξέφρασε τη στήριξή της στο Κίνημα της Χρυσής Αυγής και καταδίκασε τη μνημονιακή χούντα που ψηφίζει μέτρα γενοκτονίας των Ελλήνων.
Αφού στηλίτευσε τον παράνομο αποκλεισμό του Εθνικιστικού Κινήματος από το ανθελληνικό καθεστώς, έκλεισε το σχόλιό της σημειώνοντας καυστικά: "Προτιμώ να είμαι με παλικάρια, παρά με... αδερφές-ψυχές".
Στη συνέχεια, παρέθεσε τη φωτογραφία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Λαϊκού Συνδέσμου και τη δήλωση του Νικολάου Μιχαλολιάκου: "Κηρύσσουμε ολοκληρωτικό πόλεμο στη χούντα του μνημονίου".


Η Χρυσή Αυγή στάθηκε όρθια, παρά τους ανελέητους διωγμούς του διεφθαρμένου καθεστώτος της ξενοκρατίας. Αποτελεί πλέον την τελική γραμμή αμύνης του Ελληνισμού και συσπειρώνει στις τάξεις της όλους τους αγνούς πατριώτες, όλους τους Έλληνες που είναι έτοιμοι να δώσουν τη μεγάλη μάχη υπέρ Πίστεως και Πατρίδος.

Η Χαρά Νικοπούλου αφιέρωσε ένα ακόμη κείμενό της στους 17 βουλευτές της Χρυσής Αυγής που -όπως η ίδια τονίζει- τους διέγραψε το κράτος μητριά, γιατί δήλωσαν "παρών" στην μάνα Ελλάδα

Είμαι παιδί του '74... όχι μη γελιέσαι Έλληνα... δεν είμαι παιδί του πολυτεχνείου, δεν γεννήθηκα 17 Νοεμβρίου. Τη μέρα που γεννιόμουν, χανόταν για εμένα Έλληνες λοκατζήδες, εκεί στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, 22 Ιουλίου 1974. 
Ελλάδα είμαι δημιούργημα σου... μου είπες πως είμαι τυχερή, γιατί δε γνώρισα τη χούντα... μα με υποχρέωσες να ζω σε μία δημοκρατία που τη χούντα της κρατούσαν καλά οι δημοκράτες πολιτικοί της. Μου έμαθες τα πρώτα ελληνικά, με δασείες - περισπωμένες, μα πριν καλά καλά τα μάθω τα κατάργησες, ενώ ήμουν δευτέρα δημοτικού...

Μ' έντυσες με μπλε ποδιά, αυτή για το σχολείο με το άσπρο γιακαδάκι, κι όταν άρχισε να μου αρέσει την κατάργησες. Πάντα για το καλό μου, χωρίς να με ρωτήσεις...
Μ' έμαθες να λέω τον Εθνικό Ύμνο, και πλήρωνες δασκάλους για να με μάθουν πως "τιμιότερον απάντων εστί η πατρίς", μα σαν μεγάλωσα άφησες τη σημαία να χαθεί στον βράχο των Ιμίων...
Μ' έβαλες να μάθω ιστορία για να μπω στο Πανεπιστήμιο και Αρχαία Ελληνικά, μα σήμερα μου λες πως η Μακεδονία είναι τα Σκόπια και η Θράκη μας Τουρκιά...
Σαν έγινα έφηβη, μ' έβαλες να δω τον Λάλα αλυσοδεμένο να χάνει τη ζωή του για σένα, και σήμερα εσύ δίνεις ιθαγένεια στον κάθε αλλοδαπό μα όχι στον Έλληνα τον σταυρό, για φαντάσου...
Μου δίδαξες σαν Ήρωα κι Εθνάρχη τον Βενιζέλο, μα σαν έγινα δασκάλα τον βρήκα να προδίδει εσένα Έλληνα... θυμάσαι... τον Γενάρη του '34,  εκεί στη Σουηδία, προτείνει για το Νόμπελ της Ειρήνης τον σφαγέα των προγόνων μου Κεμάλ!!!
Μου ζήτησες να έχω κριτική σκέψη, μα έκοψες την έκθεση ως μάθημα και λογοκρίνεις τη σκέψη μου. Βλέπεις εγώ για εσένα είμαι ακραία.
Μου έμαθες στο σχολείο πως πρέπει να υπάρχει αξιοκρατία, κι όταν σου ζήτησα να με αφήσεις στου χάρτη την πινέζα, εκεί στο Δέρειο κι όχι στο Κολωνάκι, με ανάγκασες να βάλω μέσο τον πάτερα μου για να μη με διώξεις από εκεί...
Μου έμαθες προσευχή, μα τώρα πια μόνο για χριστό δεν θες να μου μιλήσεις...
Σου ζήτησα να πάω στην πρώτη τη γραμμή και με άφησες μονάχη. Μου έμαθες όμως καλά, πως το προξενείο, κι όχι εσύ, είναι εκεί κι έχει όνομα... ε; Ιλμή... ε; Απτουραχήμ...  ε; Αλή... ε; Μουαρέμ... ε;
Μου ζήτησες να εργάζομαι σκληρά, για εθελοντισμό μιλούσες, μα όταν το 'κανα κι αυτό, έστειλες τους ''δραγουμάνους'' να μου πουν πως δεν Θέλουν να κάνω επιπλέον μαθήματα στα Πομακόπουλα, γιατί σ' ενοχλεί. Τα παίρνω βλέπεις από την αγκαλιά του Προξενείου...
Κι εγώ... εγώ μεγάλωνα μέσα σε μία αντίφαση... στο μαύρο και το άσπρο...
Μα χθες, βρέθηκα κάτω στο υπόγειο του σχολείου, σε είδα εκεί κάτω Ελλάδα... ήσουν εκεί... πίσω απ' τις κούτες. Σκονισμένη, κοιτώ το άγαλμα του Αλέξανδρου αραχνιασμένο. Μόνο εγώ κι εσύ, η προτομή του Μέγα Αλέξανδρου...
Δάκρυσα... πόνεσα... μα σε άκουσα Ελλάδα, απ' τη φωνή του...
''Ποιος είναι εθνάρχης'' με ρωτά... ''ο Βενιζέλος;;; Ποιος αγωνίζεται σκληρά... ο Γιώργος απ' τα ξένα;;; Για σκέψου εσύ δασκάλα..." με ξαναρωτά... "αν τώρα εδώ μέσα, από την πόρτα έμπαινε κι ερχόταν κι ο Κολοκοτρώνης... και μας ρωτούσες και τους δυο ποιο μέρος της Ελλάδας θα θυσιάζαμε στο χθες για χάρη της ειρήνης... Μακεδονία ή Ήπειρο... Θράκη ή το Αιγαίο... αναλογίσου εσύ δασκάλα... θα το σκεφτόμασταν πολύ;;; Τι να διαπραγματευτώ... τη γη μου ή το νερό μου;; Μα εσύ δασκάλα δίδαξες εκείνον ως εθνάρχη και όχι εμάς. Εμάς κλειδώνεις στα ''μπουντρούμια''...".
Ελλάδα, μέσα στις αντιφάσεις σου... ξεχνάς τα σύνορά σου, και τον εχθρό ποτίζεις εδώ μέσα... προδότες ελληνόφωνοι... διαλέξτε επιτέλους, τον Λεωνίδα αρχηγό... ή μήπως εφιάλτη; Κι η ιστορία θα φερθεί ανάλογα εις τον καθένα...
Γέμισαν τάφοι με κορμιά πιλότων... γιατί έχουμε ειρήνη!!! Γέμισε και η βουλή ελληνόφωνους από την ελληνοτουρκική φίλια...
Φτάνει, δεν Θέλω πια ν' ακούω τη φωνή σας... γιατί πιστεύω στο έθνος μου κι όχι στο ''nation'' που θα 'λεγε και ο ''μέγας'' ο Γιωργάκης...
Το έθνος είναι ελληνικό, είναι ήθος και έθος ρωμιοσύνης... το ''nation'' είναι η ''φύση'' του... εκ γενετής προδότη...
Κι αν όλα αυτά δεν σ' άρεσαν ''λόγιε'', ''πολιτικέ'' δημοκρατίας, να το θυμάσαι...
Είμαι δημιούργημα της πιο παράλογης... δική σου αναρχίας.

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.